ساده، بی ادعا، جذاب و دیدنی
عباس کریمی بخواهیم نخواهیم گونه دفاع مقدس در سینما رو به فراموشی می رود مگر این که فیلم هایی نظیر ضدگلوله ساخته شوند.
"ضدگلوله" فیلم مفرحی است که بازی عالی مهدی هاشمی کمک بسیاری به ان کرده است. فضای نوستالژیک سال پایانی دفاع مقدس در فیلم به خوبی مشهود است و صحنه آرایی خوبی در این زمینه دیده می شود. خانه های آجری با بشکه های نفت و حوض های زلال وسط حیاط برای متولدان دهه پنجاه به بالا تداعی گر خاطرات روزهای تلخ و شیرین آن ایام است.
داستان درباره عاقله مردی با بازی هاشمی است که کارش فروش نوارهای موسیقی غیرمجاز است و با پیدایش توموری در سر که خبر از مرگ قریب الوقوعش می دهد به جبهه می رود تا در کنار مردن باعث افتخار خانواده اش شود و از این راه پولی به آنها برسد.
بازی هاشمی آنقدر عالی است که بازی خیلی خوب ژاله صامتی خیلی به چشم نمی آید و حتی سعید آقاخانی در ادامه فیلم از یاد می رود.
فیلم داستانی ساده دارد که دیالوگ های خوب و خنده داری آن را همراهی می کند و در کنار کمدی موقعیت کمدی کلامی تلفبق خوبی با موقعیت های داستان پیدا می کند.
بخشی از فیلم را نیز هجو در بر می گیرد که ازان جمله می توان به خواب پایانی هاشمی مبنی بر خبر شهادتش اشاره کرد.
"ضدگلوله" یک فیلم ساده و بی ادعا اما جذاب است که می تواند در کنار خنداندن تماشاگر وی را با موقعیت های جنگی و حوادث آن زمان آشنا کند و بدون شعارزدگی و تحولات رایج فیلم هایی از این دست پایانی مناسب را ارائه کند، هر چند معمای نامیرایی هاشمی در فیلم لاینحل باقی می ماند و اشاره ای به آن نمی شود.