وای برسینما و وای برهنرمندان سینما که میسوزند، میسازند ودم نمی زنند و گاهی صبرشان لبریز میشود وبرای خالی کردن، حرفی را می زنند. این بار باران کوثری ازخانواده ای هنرمند ، کاسه صبرش لبریز شده ونامه را قلمی کرده :
متن کامل این کوتاه نوشته از باران کوثری؛
خندهام مىگيرد. دلم برايتان مىسوزد. شبيه آدمهاى بىآبرويى هستيد كه چيزى براى از دست دادن ندارند پس به هر بهانهاى شلنگ تخته مىاندازند و به بقيه تهمت مىزنند.
آقايان! شما حرف از فساد نزنيد كه غش مىكنم از خنده! مىخواهيد از فساد مالى و بخوربخورهاى پشت صحنههايتان حرف بزنيم يا فساد كلامتان كه بوى تعفنش همه رسانههايتان را برداشته؟
خندهام مىگيرد، كه مأموريتتان تعطيل كردن سينما بود و به نتيجه نرسيد. انصافاً هر چه توانستيد كرديد: از بستن خانه ما، خانه سينما گرفته تا لغو پروانههاى ساخت و نمايش. هر چه كرديد راهى پيدا شد، هر درى را بستيد درى باز شد و فقط ننگ و بدنامىاش به شما ماند (كه فرقى هم برايتان نمىكند، كارتان از اين حرفها گذشته).
آنچه امروز اين طور آتشتان مىزند همين است كه هر چه كرديد به هيچ جا نرسيد و حالا در دنيا به جاى شما و افتضاحات مكررتان ايران را به نام سينماى نجيبش مىشناسند.
دلم برايتان مىسوزد آقايان كه در حال غرق شدنيد و به هوا چنگ مىزنيد كه شايد همه چيز را با خودتان پايين بكشيد. اما بيش از شما دلم براى كسانى مىسوزد كه ديروز همكار ما بودند و امروز با هر وعدهاى - از پول و موقعيت تا بخشش و گذشتن از سر خلافهايشان - شرافتشان را چنين ارزان به شما فروختند.
دلم برايشان مىسوزد كه يك شبه ره صد ساله رفتند و چنان نفرت و كينهاى به جان خريدند كه حتى شما و قدرت و رسانههايتان هم توان جبرانش را نداريد.
ما، هستيم آقايان! سينما مىماند چون مردم مىخواهند كه بماند. شما از سينما برويد! برويد و ستارههاى قلاده به گردنتان را هم با خود ببريد. تأييد نجابت ما و سينمايمان همين عدم تأييد شماست.
خير پيش...
باران كوثرى / ٣ اردىبهشت ١٣٩١