پوران درخشنده چند روزی است که دریک مجتمع قضایی مشغول فیلمبرداری فیلمی در مورد برخی مشکلات دختران است که در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است.
به گزارش خبرنگار سینماپرس، جشنواره سی ام فجر به پایان رسیده و فیلمسازان و عوامل سینما دل مشغول اکران فیلم ها و سیمرغ های داده شده و نشده در جشنواره فیلم فجر هستند اما در این میان عده معدودی که مدت هاست در تلاش برای کلید زدن فیلم هایشان بوده اند فارغ از هیاهوی جشنواره در سکوت و آرامش مشغول ساخت فیلم خود هستند.یکی از این سینماگران پوران درخشنده است که فیلمبرداری فیلم سینمایی «هیس..دخترها فریاد نمیزنند» را پیش از جشنواره سی ام فیلم فجر آغاز کرده است.
ساعت 22:30 دقیقه است و دادگاه کیفری مجتمع قضایی که چندین سال سرنوشت مردمی که به نوعی متهم شده بوده اند در آن رقم خورده است در سکوت و تاریکی شبانه در آرامشی عجیب خفته است.
از فضای بیرونی، ساختمان با چراغ های خاموش خبر از حضور فردی در مجتمع را نمی دهد. از درب ورودی غربی دوم مجتمع که یک سرباز آمد و شدها را چک می کند وارد مجتمع می شوم و پس از طی مسیری در حیاط مجتمع سالن دادگاه که گروه در آن مشغول به کار هستند پیدا می کنم.
با ورود به سالن با دادگاهی به ظاهر واقعی رو به رو می شوم که جمعیتی حدود پنجاه نفر افراد حاضر در دادگاه را تشکیل می دهند. در بالای سالن در جایگاه قضات، پنج قاضی روی صندلی های خود نشسته اند و دختری با چادری رنگی در جایگاه متهم در حال دفاع از خود با کلماتی تاثیرگذار است و جمعیت حاضر تحت تاثیر حرف های دختر سکوت کرده اند.
یک پلان از فیلمبرداری به پایان می رسد و من از این فرصت استفاده می کنم و جلو می روم. طناز طباطبایی با چهره ای خسته در ردیف اول صندلی ها نشسته است و مائده طهماسبی و هادی مرزبان در سمت دیگر ردیف صندلی ها برای فیلمبرداری پلان بعدی خود را آماده می کنند.
بابک برزویه؛ روابط عمومی فیلم در مورد سکانسی که قرار است فیلمبرداری شود، می گوید: این سکانس، سکانس دادگاه است که در آن طناز طباطبایی، مائده طهماسبی، هادی مرزبان و مریلا زارعی جلوی دوربین می روند.
وی ادامه می دهد: مائده طهماسبی و هادی مرزبان در نقش پدر و مادر متهم و مریلا زارعی به عنوان وکیل آمده اند تا رأی دادگاه را بشنوند که براساس این رأی داستان فیلم پیش می رود.
برزویه درباره زمان آغاز و پایان فیلمبرداری توضیح می دهد: بیش از 10 روز است که فیلمبرداری شروع شده و با برنامه ریزی های انجام شده پس از فیلمبرداری سکانس های تهران با ادامه فیلمبرداری به مدت پنج روز در شمال کشور، 25 اسفند ماه فیلمبرداری به اتمام می رسد.
از سوی عوامل فیلم هنروران دعوت به سکوت می شوند تا پلان مربوط به واکنش حاضران در صحن دادگاه به اظهارات متهم فیلمبرداری شود.
شیرین متهم دادگاه در جلوی سالن ایستاده و حاضران با حالتی غمگین به او نگاه می کنند. با وجود تمام سختی های هماهنگ کردن این تعداد هنرور پلان گرفته می شود و با پایان پلان همهمه آغاز می شود.
چند نفری به بیرون می روند و بقیه با هم صحبت می کنند. درخشنده هم با دستیارش در حال مشورت است.
در فرصتی کوتاه به کنارش می روم و در مورد فیلم و سختی هایی که برای ساخت آن متحمل شده است می پرسم و او توضیح می دهد: همچنان مشکل مالی وجود دارد و با بودجه مالی خودم و بخشی هم کمک های مالی بنیاد سینمایی فارابی ساخت فیلم را شروع کردم. با توجه به اینکه یک سال و نیم است که روی این پروژه کار کردم و به دلیل مشکلات سرمایه 9 بار پروانه ساخت فیلم تمدید شد که این تمدید پروانه ها هم سختی های خاص خود را داشت.
درخشنده در توضیح سکانس هایی که فیلمبرداری می کنند، می گوید: قسمت های اصلی فیلم در قوه قضاییه فیلمبرداری می شود که قسمت های مربوط به دادسرا فیلمبرداری شده و مشغول فیلمبرداری سکانس های صحن دادگاه و جلسات محاکمه هستیم و بعد از این سکانس ها برای سکانس های پایانی به اداره آگاهی می رویم.
وی ادامه داد: جای تعجب است که خانواده ها نسبت به برخی معضلات اجتماعی از جمله تجاوز در مقابل ترس از آبرو سکوت می کنند. این حفظ آبرو انگشت اتهام را به سوی زن می برد و من می خواستم با طرح این فیلم این موضوع را بیان کنم که چگونه باید این تابو شکسته شود و فرزندانمان از چیزهایی که در جامعه رنجشان می دهد حرف بزنند و نگاهی دیگر به آن ها منتقل شود. در واقع این فیلم یک هشدار اجتماعی است که بر هر کسی در جامعه اطمینان نکنیم.
فیلمبردار به همراه دستیار وی چندین بار نور را می سنجد و فیلمبرداری پلان بعدی آغاز می شود. درخشنده دوباره به حاضران توضیح می دهد و دوربین روی ریل حرکت می کند.
مریلا زارعی در این میان گریم شده و در حال مرور دیالوگ هایش است با پایان پلان نوبت به بازی زارعی می رسد.
زارعی باید استرس حاکی از شنیدن حکم دادگاه را مقابل دوربین بازی کند.
پایان سکانس و باز هم همهمه حاضران. عقربه های ساعت حاکی از فرارسیدن نیمه های شب است اما گروه همچنان به کار خود ادامه می دهند.
گویا مانند شب های گذشته کار فیلمبرداری تا سپیده دم ادامه می یابد. با پایان سکانس های دادگاه از عوامل خداحافظی می کنم و آن ها را در حال ادامه کار ترک می کنم.
ساعت 1:30 بامداد است و جلوی درب خروجی دادگاه امام خمینی(ره) به سرنوشت واقعی دخترانی مشابه شیرین فیلم فکر می کنم و آینده شان که به کجا خت
