دیدگاه عباس کیا رستمی درباره سینمای ژاپن و اینکه چرا در خارج از ایران فیلم می سازد.این کارگردان که فیلمسازبرون مرزی لقب گرفته می گوید:
من فیلمهایم را به دلایلی که بعضی از آنها روشن است و برخی هم نه، در خارج از ایران کار کردهام، البته متاسفانه. قطعا هم بیشتر دلایل روانی دارد. فکر میکنم که اصلا جواب این سوال در خودش است. چطور ممکن است که تخیل یک نفر بیربط به جغرافیای او باشد؟ این شرایطی است که سینما به وجود میآورد و گاهی هم آسان نیست. گاهی راه حل مشکلات در سینما به شکلی که انتظارش را نداریم، اتفاق میافتد. با دوستانم شوخی میکردم که شاید یک روز در ژاپن فیلم ساختم. خب شوخی بود که به حقیقت تبدیل شد. آخر کار من ثابت کردم که عمیقا اعتقاد دارم همه ما شرایط مشابه انسانی را تجربه میکنیم. که این هم همان چیزی است که من در گذشته هم فکر میکردم. همیشه معتقد بودم مردم ژاپن و فرهنگشان به من خیلی نزدیک است و حالا اگر شما فرانسویها هم با فیلم ارتباط برقرار کردید، و اگر فیلم در زدن حرفش به شما موفق عمل کرد، و من هم به عنوان یک کارگردان ایرانی داستان فیلم را باور کردم، همه اینها ثابت میکند که همه آدمها خیلی شبیه به هم هستند.
من دو جور سینمای ژاپن را میشناختم. تازه علاقمند به فیلم دیدن شده بودم و فیلم دیدن را در سینماتک تهران شروع کرده بودم که آن موقع فیلمهای زیادی از ازو دیدم. بعد برای مدتها دیگر موفق به دیدن این فیلمها نشدم. و بعدتر وقتی فیلمساز شدم، متوجه شدم که چقدر از سینمای ژاپن تاثیر گرفتهام. من وقتی این فیلمها را دیده بودم که هیچ تصیمی مبنی بر فیلمساز شدن نداشتم. قبل از اینکه به ژاپن بروم دیویدی فیلمهای ژاپنی را گرفتم تا با بازیگران معاصر ژاپنی آشنا شوم. خیلی زود دیدن این فیلمها را متوقف کردم چون به شدت مرا ناامید کردند. تنها چیزی که از این فیلمها دریافت نکردم روح و احساسات ژاپنی بود. بنظرم سینمای هالیوود تاثیر عظیمی روی آنها گذاشته بود. این فیلمها کپی ضعیفی از آثار هالیوودی بودند. من چند بار به ژاپن سفر کرده بودم و این فیلمها اصلا ربطی به ژاپنی که من دیده بودم، نداشتند. درنتیجه باید بگویم که من از فیلمهای جدید ژاپنی تاثیری نگرفتهام. اما کارگردانان بزرگ ژاپن در گذشته روی من تاثیر گذاشتهاند که متاسفانه همهشان هم درگذشتهاند. شاید از سینمای معاصر ژاپن فیلمهای درستی را ندیدهام. اما آنهایی که دیدم خیلی ناامیدکننده بودند.
