چطور شد که این اتفاق افتاد و همسرتان دچار مرگ مغزی شد؟
از اوایل اردیبهشت ماه بود که سردردهای محمدرضا شروع شد. از قبل هم همیشه کمی سردرد داشت اما با مصرف مسکن بهتر میشد. بعد از تعطیلات عید یک بار به دکتر مراجعه کردیم و سیتیاسکن انجام دادیم و آنها گفتند که مشکل خاصی نیست. سیتیاسکن چیز خاصی را نشان نمیداد. اما تقریبا دهم اردیبهشت ماه بود که سردردهای همسرم بیشتر شد؛ طوری که به بیمارستان مراجعه کردیم. همسرم سه چهار روز را با سردردهای شدید گذراند تا اینکه از او امآرآی گرفته شد.
نتیجه چه بود؟
امآرآیهای انجام شده نشان میداد که در سرش تومور وجود دارد و بیماریاش دوباره برگشته است.
یعنی سابقه بیماری داشتند؟
6 سال پیش بود که به خاطر تومور در بیمارستان بستری شد و بعد از عمل جراحی مشکلش کاملاً حل شد اما نمیدانم دوباره چرا این سردردها شروع شد و کار به اینجا رسید.
چه شد که به بیمارستان نمازی رفتید؟
در بیمارستان شهید چمران، همسرم دچار ایست قلبی شد. مسئولان بخش گفتند ما اینجا تجهیزات کامل نداریم و تا رسیدن متخصصان قلب باید صبر کنید، اما بهتر است او را به بیمارستان دیگری منتقل کنید. ما هم تصمیم گرفتیم همسرم را به بیمارستان نمازی انتقال بدهیم بعد از دو شب پزشکان مرگ مغزی همسرم را اعلام کردند.
همان موقع بود که تصمیم به اهدای عضو گرفتید؟
راستش خیر. روز اول مداوم به این فکر میکردم که همسر برمیگردد امیدوار بودم، اما متاسفانه حقیقت این بود که او دچار مرگ مغزی شده بود. در همان روزها بود که یاد صحتی که در تعطیلات عید با همسرم داشتم افتادم. آن موقع محمدرضا به من گفت: «بهتر است برویم کارت اهدای عضو بگیریم.» یعنی تصمیممان بر این بود اما خب بیماری محمد اجازه این کار را به ما نداد. به خاطر همین احساس کردم که اگر اعضای بدنش را اهدا کنیم، خوشحال خواهد شد. با این حال تصمیمگیری برایم سخت بود. با خودم میگفتم اگر 2 درصد هم امکان بازگشت دارد، باید منتظرش بمانیم.
چطور شد که رضایت دادید؟
فکر کردم بالاخره باید یک تصمیم جدی بگیریم. همین جا بود که خانواده همسرم مشورت کردم و به این نتیجه رسیدیدم.
چند تا بچه دارید؟
یک دختر 15 ساله به اسم زهرا و یک پسر 11 ساله به اسم علی.
در جریان بیماری پدرشان و شرایط خطرناکش بودند؟
روزهای آخر حتی آنها را به بیمارستان نبردم، دلم نمیخواست مریضی پدرشان را ببینند و تصویر سالمی که از او در ذهنشان داشتند خراب شود. دلم میخواست همیشه پدرشان را قوی و سالم در ذهن داشته باشند.
چند سال با همسرتان زندگی کردید؟
18 سال.
شغلشان چه بود؟
قبلاً در مراکز اداری کار میکرد ولی بعد از مدتی به شغل آزاد مشغول شد اما در کل شغل اصلیاش خطاطی بود و در انجمن خوشنویسان کار میکرد. خانواده همسرم نسل در نسل خوشنویسی میکردند.
همسرتان چه روزی از دنیا رفت؟
بیستوچهارم اردیبهشت ماه؛ آن هم در ماهی که در هشتمین روزش به دنیا آمده بود.
رضا داودنژاد را میشناختید؟ خبر داشتید در انتظار پیوند کبد است؟
بله. آقای داودنژاد را میشناختیم. بازیها و خندههای ایشان همیشه در نظرم بود خصوصاً که امسال عید هم سریالشان را با خانواده میدیدیم. در سریال فراموشی یک شکل دیگری شده بودند، مثل گل پژمرده بودند و به نظر خیلی شکسته میآمدند. در نگاه اول اصلا نشناختمشان، بعداً گفتند او همان بازیگر طنز است.
وقتی به ما اعلام کردند شوهرم مرگ مغزی شده با برادر محمدرضا راهی بیمارستان شدیم، او گفت: میدونی داودنژاد تو بیمارستان نمازی بستریه.» همان موقع یک چیزی از ذهنم گذشت با اینکه نمیدانستم کبد میخواهد یا اینکه اصلاً همسرم میتواند کبدش را به او بدهد یا نه، حس عجیبی به من دست داد. به هر سختی که بود با پیوند موافقت کردیم و بعد متوجه شدم که کبد همسرم به آقای داودنژاد پیوند زده شده است. حس خیلی خوبی به من دست داد، همسرم یک هنرمند بود و توانست به یک هنرمند دیگر کمک کند.
از قبل نگفته بودند که قرار است کبد همسرتان به رضا پیوند زده شود؟
نه ما از این مساله خبر نداشتیم. آن روز یک چشممان اشک بود و یک چشم دیگر خوشحالی. ناراحت بودم که همسرم را از دست دادهام و خوشحال بودم که میتوانم به خواستهاش که میخواست کارت اهدای عضو بگیرد و در صورت مرگ مغزی، بدنش را اهدا کند جامعه عمل پوشاندیم.
با خانواده داودنژاد و بقیه کسانی که پیوند شدهاند صحبت کردهاید؟
آنها زحمت کشیدند و به ختم همسرم آمدند. از مرگ همسرم متأثر بودند اما از اینکه جگر گوشههایشان به زندگی برگشته بودند احساس خوشحالی میکردند.
همشهری 
